Phantom Blade Zero İnceleme: Harika Silahlar, Şaşırtıcı Bosslar

Phantom Blade Zero öyle hemen radarıma girmiş bir oyun değildi. Yakın zamanda Çin kültürüyle yoğrulmuş kılıçlı oyunlardan yeterince görmüşüz gibi geliyordu; “Hele bir çıksın, bakarız” diyordum. Fakat havalı oynanış görüntüleri ve oyunu deneyenlerden gelen olumlu yorumlar, “Burada farklı bir şeyler var galiba” dedirtti. Bir anda 2026’da en çok beklediğim oyunlar arasına girdi.

Beklentiyi yükseltince oyunu da o beklentiye göre değerlendiriyorsunuz. Phantom Blade Zero’dan soulslike ya da Sekiro çizgisinin dışında, daha eski usul bir aksiyon bekliyordum. Eski God of War oyunları, Devil May Cry ya da Ninja Gaiden gibi cayır cayır bir hack and slash… Açılış sahnesi de bu beklentiyi iyice yükseltti.

Sonunda karşıma çıkan oyun, tasarım olarak soulslike olmayı hedeflemese de kılıç dövüşünün temel kurallarıyla Sekiro’yu hatırlatıyor. Bu sistemin kendine has dokunuşları ve çok sayıda silahı var. Ancak kontrol hissi, savaşların tekrara düşmesi, uzun boss mücadeleleri ve PC performansındaki pürüzler, Phantom Blade Zero’nun potansiyelini tam kullanmasını engelliyor. İyi bir oyun; ama benim büyük beklentimi karşılayamadı.

Phantom Blade Zero soulslike mı?

Phantom Blade Zero’nun ilerleyişi soulslike oyunlardan ayrılıyor. Düşmanları keserek kazandığınız kaynaklar öldüğünüzde sizde kalıyor. Kayıt noktasında dinlenmek ya da sağlık eşyalarınızı yenilemek de düşmanları yeniden ortaya çıkarmıyor. Bir boss’un ikinci fazına geçip orada ölürseniz, sonraki denemenizde ikinci fazdan devam edebiliyorsunuz.

Savaş tarafındaysa Sekiro’nun açtığı yolda ilerleyen bir yapı var. Karakterinizin ve düşmanların hem can hem de dayanıklılık barı bulunuyor. Dayanıklılık, oyunda Sha-Chi olarak adlandırılıyor. İki temel saldırı türünden biri düşmanın canına hasar verirken dayanıklılık barını tüketmiyor; diğeri ise kendi Sha-Chi’nizi harcayıp rakibin dayanıklılığını eritiyor.

Doğru zamanda parry yapmak, özellikle mavi ışıkla belirtilen saldırıları karşılamak, düşmanın savunmasını daha hızlı kırıyor. Savunması çöken düşmana kısa süre boyunca yüklenebiliyorsunuz. Kırmızı saldırılarda ise zamanında kaçınmanız ya da saldırının menzilinden çıkmanız gerekiyor. Başarılı bir parry veya kusursuz kaçınma, düşmanın arkasına ışınlanıp saldırıyı sürdürme fırsatı da verebiliyor.

Bütün bunları yaparken kendi turuncu dayanıklılık barınızı da gözünüzün önünde tutmalısınız. Sha-Chi’niz biter ve savunmanız kırılırsa darbeleri üst üste yiyorsunuz. Ana silahlar arasında geçiş yapmak barınızı tamamen dolduruyor; bu da saldırı sırasında ya da baskı altındayken nefes almanızı sağlıyor. Fakat silah değiştirdikten sonra kısa bir bekleme süresi olduğu için bu hamleyi doğru zamanda kullanmanız gerekiyor. Savaş sistemi böylece küçük bir kaynak yönetimi katmanı kazanıyor.

Bazı düşmanların savunması dayanıklılık yerine kalkanla korunuyor. Kalkan fiziksel olabiliyor ya da düşmanın metalik bir vücudu şeklinde karşınıza çıkabiliyor. Bu düşmanlara standart saldırılarla yüklenmek verimsiz; mavi saldırılara karşılık vermeniz veya kalkanı eriten silahları kullanmanız gerekiyor.

Savaş sistemi güçlü fikirler taşıyor, kontrol hissi zayıf kalıyor

Kılıçların çarpıştığı, bol itiş kakışın ve doğru zamanlamanın önemli olduğu bir oyunda direnci, darbelerin ağırlığını ve karakterin kıvraklığını kontrollerde hissetmek isterim. Benim için temel mesele bu. Phantom Blade Zero burada kötü değil ama beklentimin altında kalıyor. Kılıç çarpışmaları ve bitirici vuruşlar zaman zaman yavan hissettiriyor.

Özellikle bazı boss savaşlarında aksiyon hızlandıkça bu eksik daha belirgin hale geliyor. Animasyonlar ve tepkiler tam oturmadığında yaptığım savunmanın ya da saldırının doğru zamanda gerçekleşip gerçekleşmediğinden emin olamadığım anlar oldu. Parry sırasında gelen ses ve ışık efekti ise başarılı hamleye tatmin edici bir karşılık veriyor; bu da kontrol hissindeki açığı bir nebze kapatıyor.

Animasyon çeşitliliği çok daha başarılı. Yeni silahlar ve açtığınız kombolar farklı koreografiler getiriyor. Taşıdığınız dört silahın kendine özgü saldırı ve bitirici vuruşları var. Düşmanın türüne ve sayısına göre tetiklenen, bazen kısa bir hızlı tuş etkinliğine dönüşen sahneler de çatışmaları görsel bir gösteriye çevirebiliyor. Bazı anlarda kendimi Kaplan ve Ejderha filminin içindeymişim gibi hissettim. Büyük emek verildiği belli; yine de bazı bitirici vuruşlar yeterince oturaklı değil.

Yakın zamanda Onimusha’daki kılıç savaşlarının tok hissini deneyimlediğim için kıyaslamadan edemedim. Oradaki darbeler kütür kütür hissettiriyordu. O karşılaştırma olmasaydı Phantom Blade Zero’nun kılıç savaşlarındaki eksikleri daha kolay kabullenebilirdim. Şu haliyle üzdü.

29 ana silah ve 24 fantom silahı denemeye teşvik ediyor

Silah çeşitliliği ve cömert geliştirme sistemi Phantom Blade Zero’nun en eğlenceli yanlarından. Tek elle kullanılan kılıçlar, dev kılıçlar ve çiftli silahlar arasında seçim yapabiliyorsunuz. Bazıları can hasarı vermekte, bazılarıysa düşmanın savunmasını kırmakta daha etkili. Farklı silahları bir araya getirerek kendi saldırı tarzınızı kurabiliyorsunuz.

Ana silahların yanında sınırlı kullanımlı fantom silahları da var. Balta, topuz, kanca, elektrikli mızrak, kalkan, fırlatılabilir hançer ve demir eldiven gibi seçenekleri saldırılarınızın arasına ekleyebiliyorsunuz. Bu silahlar çoğu zaman tek başlarına savaşın seyrini değiştirecek kadar yıkıcı değil; ben daha çok baskı altında kaldığımda rahatlamak veya saldırı dizime farklı bir hamle katmak için kullandım. Kanca orta mesafeden saldırabiliyor, bazı özel animasyonlar da taşıdığınız fantom silahlarıyla gerçekleşiyor.

Fantom silahlarının bir başka işlevi de keşifte ortaya çıkıyor. Bazı yeni alanlara ve daha önce ulaşamadığınız kaynaklara, hatta boss’lara erişmenizi sağlayabiliyorlar.

Oyun boyunca toplam 29 ana silah ve 24 fantom silahı bulabiliyorsunuz. Bu çeşitlilik, çatışmalar tekrara düşmeye başladığında bile yeni bir kombinasyon denemek için motivasyon sağlıyor. Her silah aynı derecede kullanışlı değil. Bazıları yüksek risk ve ödül mantığıyla çalışıyor; örneğin komboları güçlendirmek için kendi canınızı harcayıp isabetli hamlelerle geri kazanmanız gerekiyor. Bu risk bana değecek kadar kullanışlı gelmedi.

Buna karşılık sarhoş kılıcı gibi akılda kalan silahlar da var: Kılıcı içip kafayı bulduktan sonra uzağa fırlatıyorsunuz; düşmana saplanıp dönerek hasar veriyor ve sonra size geri geliyor. Al sana mis gibi God of War Laufey kardeşim; daha oyun çıkmadan demosunu oynadık. Bir başka kılıç her savuruşta etrafa çiçekler ekiyor. Bu çiçekler düşmanı yavaşlatıp dayanıklılığını azaltıyor; geliştirdiğinizde patlayarak küçük bir sarsıntı yaratıyor. Çiftli kılıçlarda bir tanesini düşmana saplayıp hasarınızı artırabiliyor veya silahı çevrenizde döndürerek saldırabiliyorsunuz.

Silah geliştirmede kaynak sıkıntısı yaşamadım. Düşmanlardan ve keşif alanlarından malzeme topluyor, gerekirse dükkândan satın alabiliyorsunuz. Üstelik geliştirdiğiniz bir silahı sıfırlayıp kaynaklarınızı başka bir silaha aktarabiliyorsunuz. Yeni bulduğunuz silahı düşük seviyede denemek zorunda kalmıyorsunuz; geliştirme yatırımını zahmetsizce taşıyabiliyorsunuz. Onuncu seviyeden sonra sıfırlama özel bir kaynak istiyor ama bu kaynak da bolca bulunuyor.

Yetenek ağacı; kombolar, aksesuar yuvaları, sağlık eşyaları ve fantom silahlarının şarj süresi gibi alanlarda gelişmenizi sağlıyor. Bazı yetenekler boss savaşları ve meydan okumalarla, bazıları da hikâyedeki ilerleyişinizle açılıyor. Koşu hızını artıran gibi araya sıkışmış birkaç zayıf seçenek olsa da genel olarak işe yarar geliştirmeler var. Sağlık eşyaları ve aksesuarlar da farklı oyun tarzlarını destekliyor: Bir eşya canı anında yenilerken diğeri zaman içinde iyileştirebiliyor ve bu sırada dayanıklılığın daha hızlı dolmasını sağlayabiliyor. Aksesuarlar canı, dayanıklılığı, karşılık verme aralığını veya belli silah türlerinin hasarını etkiliyor.

Düşman çeşitliliği var ama çatışmalar zamanla tekrara düşüyor

İlk bölgeyi hem ilerleyiş hem de savaş sistemi için bir antrenman alanı gibi düşündüm. Başlangıç kısmı tekdüze ve biraz tatsız. İkinci bölgeyle birlikte düşman türleri artıyor ve silah seçiminizi değiştirmeye teşvik eden durumlar ortaya çıkıyor. Örneğin bazı kukla ve mekanik düşmanlara kanatma hasarı veremiyorsunuz; uygun silah ve aksesuar seçimi çatışmayı hızlandırıyor.

Kalkanlılar, okçular, alev bombası atanlar, vücutlarını sertleştiren rahipler, görüşünüzü toprakla kapatan düşmanlar ve atlı süvariler derken yeni bölgeler farklı rakipler ekliyor. İlerleyen saatlerde tabanca ve tüfek kullanan düşmanlarla, zırhlı balık adamlarla da karşılaşıyorsunuz. Görsel çeşitlilik bol ama düşmanlara yaklaşımınız bir noktadan sonra değişmiyor. Çoğuna benzer taktiklerle saldırıyor, benzer şekilde savunma yapıyorsunuz.

50 saati aşabilen bir oyunda bu çeşitlilik mücadeleyi tekrara düşmekten kurtaramıyor. Oyunun ortalarından itibaren “Eyvah, yine geldiler” demeye başladım; özellikle kalabalık gruplarda ekran bir anda Çarşamba pazarına dönüyor. Karakterler, animasyonlar ve efektler iç içe geçiyor. Teknik hatalar da bu anlarla sınırlı değil: Düşmanların takıldığı, aniden durduğu ya da sizinle kapıştığını unutup arkasını döndüğü oldu.

Boss savaşları görkemli ama gereğinden uzun ve yorucu

Boss savaşları Phantom Blade Zero’nun en önemli başlıklarından biri ve bende karışık duygular bıraktı. Gerçekten eğlenceli boss’lar var. İsteğe bağlı olanlar dâhil 61–62 boss bulunduğunu ve büyük bölümünün farklı tasarlandığını hissediyorsunuz. Boss’ların oyunun temposuna göre haritaya serpiştirilmesi de merak duygusunu canlı tutuyor.

Ancak bu mücadeleler her zaman karşılıklı bir kılıç düellosu gibi hissettirmiyor. Daha çok gösterinin parçası gibiler: Kırmızı ve mavi ışıklı saldırıları görüp doğru tepkiyi vermeniz, savunma barını kırmanız ve ardından kısa bir saldırı fırsatından yararlanmanız bekleniyor. Boss’un savunmasını düşürmek vakit alıyor; savunma kırıldıktan sonra verdiğiniz hasar da sınırlı. Böylece döngü sık sık “Işıkları bekle, tepki ver, üç beş kez vur ve yeniden savunmaya geç” noktasına dönüyor.

Araya farklı tasarlanmış birkaç mücadele giriyor. Örneğin önce boss’a can basan yardımcı düşmanları temizlemeniz gereken savaşlar var. Fakat genel yapı çoğunlukla benzer kalıyor. Bazı boss’lar ekranı ışık ve efektlerle doldurup görüşünüzü daraltıyor. Uzayan dövüşlere performans düşüşleri ve oturaksız animasyonlar da eklenince savaşlar gazı kaçmış, güneşte beklemiş gazoza dönüyor.

Boss’u boşa düşürüp en güçlü kombonuzu yaptığınızda bile az hasar vermek, sonra yeniden yoğun efektlerin arasına dönmek mücadeleleri gereğinden fazla uzatıyor. Beni zorluktan çok yorgunluk yıldırdı. Boss’tan boss’a zorluk değişiyor ama çoğunda ortak sorun, savaşların bıktırıcı uzunluğu. Uzun mücadelelerde bazı saldırıların açı, mesafe veya zamanlama bakımından haksız hissettirdiği anlar da var. Sislerin içinden çıkan bir boss’un nerede olduğunu anlamaya çalışırken neredeyse tepki vermeye fırsat bırakmayan kırmızı saldırısına yakalanmak, “Hadi bakalım, tekrar dene” dedirtiyor.

İkili boss savaşlarında da fikir güzel, uygulama yorucu. Siz birine odaklanırken kamera dışında kalan diğeri kırmızı saldırıyla arkanızda beliriveriyor. İki boss aynı anda efektli hamleler yaptığında kime karşılık verdiğinizi, karakterinizin kime saldırdığını takip etmek zorlaşıyor. Sekiro’daki ikili maymun savaşında da zorluk vardı ama oyuncuya belli bir kontrol alanı bırakıyordu. Buradaysa ekran kaosa dönüştüğünde taktik kurmak yerine rastgele hamlelerle kurtulmaya çalışıyorsunuz.

Bazı çatışmalarda boss’u kestikten sonra “Bu hamleleri gerçekten ben mi yaptım, ne zaman tepki verdim?” diye düşündüm. Oyun otomatik olarak kazanmışım gibi hissettirmiyor; fakat hengâmede rastgele tuşlara basıp hasbelkader kurtulmuşsunuz duygusu oluşabiliyor. Tam anlamıyla rabarba dövüşler. Bir süre sonra boss’ların numarasının çoğunlukla parlayan saldırılara doğru tepki vermek olduğunu anlayınca ilk bakışta etkileyici görünen mücadelelerin gizemi de azalıyor.

Yine de boss’ların ilk karşılaşmada yarattığı merak çalışıyor. “Bakalım bunun numarası ne?” diye düşündürüyorlar. Her birini daha yakından görmek istiyorsunuz; ama dövüşlerin görsel ihtişamı, mekanik tekrarları ve uzunluğu bir süre sonra bu merakı törpülüyor.

Keşif ilerledikçe açılıyor, hikâye anlatımı dağılıyor

Phantom Blade Zero açık bir dünyaya sahip değil; daha çok geniş alanlara ve belirlenmiş geçitlere sahip. Harita her şeyi işaretleyip önünüze sermiyor, yalnızca yön konusunda fikir veriyor. Kayıt noktalarını açıp haritadaki sisi kaldırmak ve çevreyi araştırmak size kalıyor.

Başlangıçta keşif ve ilerleyiş tekdüze olsa da oyunun ortalarına doğru daha iyi bir kıvama geliyor. Özellikle dördüncü bölgedeki şehir haritasını çok beğendim. Alternatif yollar, tuzaklar, kısa yollar ve girip bakılacak kuytu köşeler, “Şuraya da bakayım, girmediğim delik kalmasın” diyen oyuncuları ödüllendiriyor. Şehir, sadece oyun için hazırlanmış bir geçiş alanı gibi durmuyor; dallanıp budaklanıyor ve gerçekten geniş bir yere yayılıyor. Diğer bölgeler aynı ölçüde heybetli değil.

Üçüncü bölgenin köy teması ilgimi çekti. Kuklaya dönüştürülmüş bir anne ve çocuklar gibi rahatsız edici fikirler var; tam sevdiğim türden karanlık bir arka plan. Fakat anlatım dolambaçlı ve gereğinden uzun hissettirdi. Bazı yan görevlerde kısa sürede ilginç hikâyeler ve karakterler yakalıyorsunuz. Şehirde bir evde abi kardeşin hikâyesini öğrenip savaşlarda kullanabileceğiniz bir aksesuarın parçalarını bulduğum görev gibi örnekler var.

Hikâyenin ana sunumundaysa zorlandım. Uzun zamandır ilk kez bir oyunun ara sahnelerini ilgimi kaybederek geçtim. Sürekli zaman atlamaları yapılıyor; ana karakterlere ısınamadan yenileri hikâyeye katılıyor ve birkaç ay öncesinden bir ay sonrasına geçişler takibi güçleştiriyor. Sahneleri atlamak içime sinmedi, çünkü aralarda iyi yan görevler ve hikâye parçaları saklı. Yine de ana anlatım, merakımı sonuna kadar taşıyamadı.

Phantom Blade Zero PC performansı: 60 FPS için taviz gerekiyor

Savaşların akışını etkileyen önemli bir konu da performans. Phantom Blade Zero’da 60 FPS’i sabitlemek için ayarlardan ve görüntü kalitesinden taviz vermek gerekiyor gibi hissettim. Oyunu hem GameGaraj’ın inceleme için gönderdiği Slayer X7T-5060 oyuncu laptopunda hem de kendi masaüstü sistemimde denedim. Test cihazı hakkında kısa bilgi: Intel Core i7-14650HX işlemci, 8 GB belleğe sahip mobil GeForce RTX 5060, 16 GB DDR5-5600 bellek ve 1 TB NVMe SSD. Ekranı 16 inç, QHD+ çözünürlüklü ve 180 Hz tazeleme hızına sahip.

Laptopun kontrol yazılımından performans profillerini ve MUX Switch ayarını yönetebiliyorsunuz. Hibrit kullanımda görüntü dahili grafik biriminden geçerken, ayrık ekran kartı modunda RTX 5060 görüntüyü doğrudan ekrana gönderiyor. Cihazda tek modül hâlinde 16 GB RAM bulunuyor ve ikinci bellek yuvası boş. Testleri mevcut bellek yapılandırmasıyla yaptım. Soğutmada faz değişimli termal ped kullanılıyor; 3–4 saatlik test sırasında laptop serin kaldı, ancak fan sesi zamanla arttı. Model FreeDOS olduğu için Windows’u ayrıca kurmak gerekiyor.

Oyunda bölgeye göre yoğunlaşan takılmalarla karşılaştım. Farklı grafik ayarlarını denediğimde saç fiziği ve ray tracing’i kapatmanın performansa yardımcı olduğunu gördüm. Ancak ray tracing’i kapatınca da beklediğim büyük sıçramayı alamadım: Anlık takılmalar ve gezerken FPS düşüşleri devam etti. Bu sorunların güncellemelerle toparlanmasını umuyorum.

RTX 5060’lı laptopta 60 FPS’e yakın bir deneyim için ray tracing kapalı ve açık iki farklı profil denedim. İki profilde de DLSS Super Resolution’ı Performance modunda, High-Quality Hair ve Frame Generation’ı kapalı kullandım. Ray tracing kapalı profilde 2560×1600 çözünürlükte gölge ve yansımaları Very High/Ultra seviyesinde; diğer ayarları çoğunlukla High veya Ultra düzeyinde tuttum. Ray tracing açık profilde çözünürlüğü 1920×1200’e indirdim, Path Tracing’i kapalı bıraktım ve ayarların çoğunu High seviyesinde kullandım. Bu ayarlarda bile anlık takılmalar tamamen ortadan kalkmadı.

Masaüstü sistemimde Ryzen 7 7800X3D ve Radeon RX 9070 XT bulunuyor. Ultra ayarlarda, ray tracing kapalıyken 4K çözünürlükte yaklaşık 50–60 FPS arasında değişen bir performans aldım. Efektlerin yoğunlaştığı boss savaşlarında FPS düşüşleri yaşandı. Ayarları azaltıp FSR kullandıktan sonra 60 FPS akıcılığına yaklaşabildim. AMD ekran kartlarında ray tracing performansı konusunda beklentim zaten yüksek değildi; buna rağmen ray tracing kapalıyken de 60 FPS için yükseltme teknolojisine bu kadar ihtiyaç duymak şaşırttı.

Görsel dünya etkileyici

Phantom Blade Zero hoş manzaralara ve kurduğu dünyayı destekleyen bir sanat tarzına sahip. Buna rağmen başlangıç saatlerinde kendimi Wukong ya da Wuchang oynuyormuş gibi hissettim. Ormanlar, dağlar ve Çin mimarisi, oyunun başka bir yapımın uzantısıymış gibi görünmesine yol açıyor. Kendine özgü kimliği ilk saatlerde belirgin değil.

Yeni bölgeler açıldıkça bu his azalıyor. Makineyle doğayı bir araya getiren sahneler oyunun çehresini değiştiriyor ve daha özgün bir hava yaratıyor. Savaş sırasında çevredeki parçaların dağılıp parçalanması da saldırıların gücünü görkemli biçimde gösteriyor. Oyunun müzikleri de atmosferin önemli bir parçası; dünyada gezerken çalan ezgiler ve boss savaşlarında yükselen parçalar deneyime ciddi katkı sağlıyor.

Phantom Blade Zero inceleme sonucu

Phantom Blade Zero iyi bir oyun ama büyük beklentimi tam karşılayamadı. Silah çeşitliliği, silahları zahmetsizce geliştirip deneyebilmek, görsel şovları ve giderek güzelleşen keşif alanları oyunu sonuna kadar götürüyor. Geliştiricilerin tutkusu da belli. Buna karşılık savaşların kontrol hissi beklentimin altında kalıyor; düşmanlarla mücadele zamanla tekrara düşüyor, boss savaşları gereğinden fazla uzuyor ve teknik pürüzler deneyimi bölüyor. Hikâye anlatımı da merakımı canlı tutamadı.